Geen Bericht is Goed Bericht 2

Wanneer er dit weekeinde een Teleton’s Bericht verschenen was, zou dat vast vol gestaan hebben met nieuws over het fantastische weer en de bezoekjes aan Aquatica, SeaWorld met lekker veel foto’s van staalblauwe luchten met kleine witte wolkjes. Ook exquise etentjes bij  CiCi’s Pizzabuffet of The Sweet Tomatoes lenen zich bij uitstek voor een paar alinea’s en wat plaatjes. En wat dacht je van de benzineprijs die in de afgelopen tien weken van $ 1.89 naar $ 1.59 is gedaald?

 

 

Heerlijke verhalen over middagen aan de eigen pool onder de plaatselijke palmboom zou je mogen verwachten……of over een kofferbak vol tasjes, zakjes, pakjes, kratjes vol ditjes en datjes…..coupons voor gratis drankjes, zakken chips of superkorting bij de warenhuizen. Eindeloze wandelingen over de uitgestrekte parken van de Disney Resorts. Of verslagen van concerten van de enige echte Gladys Knight ( en de poeh…poeh…Pips) in SeaWorld of het debacle van de nep Beatles in Busch Gardens….

Er waren nog drie van die sneue types die ons de Beatles wilden doen vergeten……

Nee…Teleton zou heus genoeg te melden hebben. Maak je maar niet bezorgd. Al was het maar dat hij nu de shampoo al met water aan het aanlengen is om er de laatste week mee door te komen. En zijn meesterlijke verhalen over de meest wonderlijke combinaties die hij noodgedwongen moet maken om de vriezer leeg te vreten zijn meestal ook om te smullen!

Maar tijdens de redactievergadering vielen al deze gouden ideeën af. Te weinig vernieuwend, uitgekauwd..dertien in een dozijn. Kortom: niet Goed genoeg voor een Bericht. En daarom verschijnt er deze week wederom Geen Bericht.

Om het lezersvolkje toch nog enigszins tegemoet te komen, kunnen de liefhebbers zich nog wel verlekkeren aan de foto’s van een dagje themapark:

Huppakee…alweer een Sway……

 

Geen Bericht is Goed Bericht

Toen we nieuwe tandenborstels moesten nemen, realiseerde Teleton zich hoe lang we hier al weer zijn en hoe lang het geleden is dat er een Bericht verscheen. Dat komt omdat hij hier in Florida doet wat hij het liefste doet: zo min mogelijk! Waarbij direct de vraag rijst wat daar in ’s hemelsnaam zo interessant aan kan zijn dat iemand anders daar een Bericht over zou willen lezen. Vandaar dat uw geduld even op de proef is gesteld!

De jaarlijkse verhuizing, inclusief mop- en sop traditie is genoegzaam bij de lezers bekend. Hoe vaak en hoe hoog we in het Shamu-Stadium zitten zal waarschijnlijk ook iedereen aan zijn rooie reet roesten en de wekelijkse wc-avonturen met boneneters, waarbij vergeleken de Shell qua affakkelen een kleine jongen is, verspreiden zo langzamerhand ook geuren van bederf. Omdat de ervaren lezer vast wel weet dat wij hier niet zomaar in zeven sloten tegelijk lopen, verschijnt er dus zo af en toe Gewoon Géén Bericht.

Dobberend in de Lazy River, vóór de Kleine IJstijd hier begon, dus onder een stuk of zeven, acht zonnen en een strakblauwe hemel bij een graadje of zeven- achtentwintig vroeg Teleton zich tijdens het zevende of achtste rondje af hoe het toch kan dat je tussen al die honderden bikini’s in het wild, nooit precies dezelfde ziet. Tijd voor een intensieve studie, een diepgaande analyse en wat conclusies die voor de belangstellende Berichtenlezer van belang kunnen zijn.

Wij richten de blik met uw welnemen vandaag op het bovenstukje van de bikini. We laten de kleurtjes en stofjes voor wat ze zijn en beperken ons tot de twee m

eest belangrijke punten van de bikini: de vulling en de vulling. Conclusie van het visuele onderzoek: De ideale bikini’s zijn zacht en rijkelijk gevuld. Goed gebruind helpt, maar met een luchtig en toch evenwichtig gevulde bikini kan je voor de dag komen.

Er zijn ook exemplaren waarbij de puntjes nog even op de i gezet zouden kunnen worden. Teleton kan daar na zorgvuldige bestudering van de materie het volgende over zeggen: Qua maatvoering wordt door experts maat handjevol aanbevolen. Mocht de bikini er bij het uitdelen van de vulling door Moeder Natuur wat bekaaid zijn afgekomen, dan mag er naar believen gerust kunstmatig wat worden toegevoegd. Laat dit wel professioneel doen; geknoei met zakdoekjes en kipfileetjes werkt misschien bij een galajurkje maar loopt in de regel op een ramp uit als je in de Lazy River dobbert. Verder geldt: Overdaad schaadt! Exemplaren die onverhoeds aan de onbarmhartig schroeiende Floridiaanse zon zijn blootgesteld waardoor zich er een, naar het zich laat aanzien, knapperig korstje op heeft gevormd, vragen aandachtige verzorging.

Over de verzorging gesproken: neemt de gemiddelde man niet eens de moeite om de zwembroek uit de bilnaad te krauwen voor hij zich door het mulle zand van zijn stretcher naar de Lazy River ploegt, hoe zorgzaam is de vrouw op haar schaarse zwemgoed! Sommigen halen eens even luchtig de duimen onder de schouderbandjes door waardoor de hele zaak er weer voorbeeldig bij bengelt. Anderen pakken de borsten met beide handen beet, duwen deze omhoog waarbij het soms een wonder is dat de hele bubs er niet uitfloept en laten de boel weer zachtjes op hun plaats vallen. Als, na een snelle blik ter controle, is vastgesteld dat de zaak door de zwaartekracht weer toonbaar is, wordt de actie met een bemoedigend tikje net onder de borsten met beide handen  afgerond. Een variatie die je veel ziet is dat er eerst één borst verzorgd wordt waarna ze zich met zo’n zelfde tikje op de tegenover liggende bil beloont. Als na controle blijkt dat de andere borst ook beter even geschikt kan worden, krijgt de andere bil een zelfde beloning. Gezien de tevreden uitdrukking op het gezicht van vrouwen die deze handelingen verrichten, vraagt Teleton zich af of het zinvol is om ontevreden ogende vrouwen wat vaker een tik op hun achterste te geven. Hiertoe zal hij de resterende welken van dit verblijf in de Florida Mall  nader onderzoek verrichten.

Tegen mensen die hem vragen of een Floridavakantie dan nooit eens gaat vervelen, zou Teleton willen zeggen:  Florida biedt voor elck wat wils en wie geïnteresseerd is in menselijk gedrag, zou er zeker eens een kijkje moeten nemen. Voor wie er zelf geen oog voor heeft, houdt Teleton de boel hier zo goed en zo kwaad als het gaat in de gaten. Mocht er de komende tijd geen Bericht verschijnen, is het goed te weten dat hij (ijs en weder dienende) aansluitend een studie van het Bikinibroekje maakt.

 

The Car Swap

Voor dat superlage tarief konden we bij Hertz natuurlijk niet voor elf aaneengesloten weken een auto huren. Dus huurden we gewoon twee periodes voor dat tarief…daar wilde die aardige meneer aan de telefoon wel aan meewerken.

Om te voorkomen dat we midden in het drukke Martin Luther King Memorial weekend onze kostbare tijd aan het uitzoeken van de tweede huurauto van deze reis moesten besteden, stelde hij voor de Swap op dinsdag 19 januari uit te voeren. In vroeger dagen betaalde  je voor “losse” dagen een onvoordeliger tarief maar  tegenwoordig schijnt men bij Hertz voor de dagprijs gewoon 1/7 van het weektarief te hanteren. Niks stond deze deal meer in de weg, dus wij spraken af dat de Ford Fusion die we ons voor deel één van deze Floridavakantie hadden toegeëigend, voor 18:00 uur weer volgetankt in de garage zou zijn.

Wij besloten om ons, in de aanloop naar de Swap een wijle in de Mall at Millenia te vergapen aan winkels en spulletjes die volstrekt out of our league zijn. The Mall features an international collection of luxury brands, including Louis Vuitton, Gucci, Prada, Chanel, and Cartier. Nou dan weet je het wel; met een minderwaardigheidscomplex van hier tot goeiemorgen spoedden wij ons naar de in een relatief armoedig ogend hoekje weggestopte Macy’s. Vanwege de voorspelde kille dagen hadden we beiden besoin aan een lekker warm vest. Het is hier immers niet alles blauw wat er aan de hemel blinkt, vandaar!

En omdat de vestjes gedurende het merendeel van de vakantie achterin de auto slingeren, mochten ze natuurlijk geen vermogen kosten. De Macy’s in de Mall at Millenia kan zich natuurlijk helemaal geen Sale met schreeuwende, rode borden permitteren, zo drong het na een poosje tot ons door. Voor de echte koopjes meldden wij ons dus nog even in de om de hoek gelegen Outlet, waar de prijzen wat beter op onze kredietsituatie afgestemd lijken. In de Columbia-winkel leek het wel of ze het weggaven. De kortingspercentages logen er niet om en in vroeger dagen was dat genoeg om ons over de streep te trekken. Maar omdat zowel  de koers van de dollar als de originele prijzen op de vestjes  behoorlijk gestegen zijn, verliep de besluitvorming maar moeizaam.

Met passen en meten werd zoveel tijd versleten dat Teleton zich de pleuris schrok toen hij om kwart voor vijf op zijn horloge keek. Zonder vestjes spoedden wij ons naar de auto. Het is maar een kippeneindje rijden naar het vliegveld maar de files zijn berucht, zeker rond deze tijd en bovendien moest de auto nog afgetankt worden. Autoverhuurders kennen geen mededogen, als je de auto te laat inlevert, heb je zo een extra dag autohuur aan je broek.

De stemming in de auto was te snijden. Het verkeer was niet vooruit te branden…! Hoewel de benzine prijs hier belachelijk laag is, betaal je in de buurt van het vliegveld meer dan 2 dollar de gallon. Vanwege de tijdnood, tankten we maar bij de eerste de beste pomp wat later de allerlaatste bleek te zijn die ons voor $ 1,72 de gallon uit de nood wilde helpen. Met het verplichte kassabonnetje van de benzinepomp waaruit moest blijken dat we de auto inderdaad netjes hadden afgetankt, meldden we ons om vijf minuutjes voor zes bij Hertz. Tijd genoeg dus om de huissleutels van de sleutelbos te redden, voor de auto in de wasstraat verdween……

Bij Hertz kiezen ze de auto voor je uit. Vanuit de verte knippert er al een lichtkrant met je naam boven de afgeragde Corolla die ze nog ergens hebben staan. Gelukkig hoef je die niet te accepteren. Voor de Goldmembers is er een speciale rij waar je de mooiste en de nieuwste auto’s voor het uitzoeken hebt. En altijd minstens één categorie hoger dan de midsize car waarvoor je betaald hebt. De Nissans Maxima, waren ruim vertegenwoordigd. Er was zelfs een Optima maar die viel af; wie wil er nu in een witte huurauto rondrijden? Vanwege de enorme treeplank was de verleiding groot om de Frontier Pick-up truck eens te nemen, maar Teleton wist zich te beheersen. Hij ontwaarde nog een serie Jeepjes. De Compass is een fijne kar maar biedt net even wat weinig ruimte als je 193 centimeters meet. De rode Wrangler uitvoering viel om dezelfde reden af, mede vanwege de iele treeplankjes en in de witte Patriot 4×4 hadden we ook geen zin.

Hiep, hiep, hiep…het is weer een Jeep!

Het werd uiteindelijk een zilvergrijze Cherokee. Geen treeplankjes, dat dan weer niet. Maar met 200 miles op de teller ruikt de lederen bekleding nog lekker nieuw. Veel knopjes zitter d’r niet an want je bedient de meest zaken via het tabletscherm op het dashbord. D’r zit een fijne geluidsinstallatie in die moeiteloos communiceert met de smartphone en de twee USB-poorten die zijn voorzien. En als dat nog niet genoeg is, kunnen we altijd nog de Sirius radio aanzetten….

Hoe het verder met die vestjes gegaan is, zo zal de lezer zich afvragen. Die aankoop hebben wij nog even uitgesteld. Want wanneer wij tot op het bot verkleumd uit de supermarkt waar de airco loeit,  bij de auto aankomen, zetten wij gewoon de stoel- en stuurverwarming aan om weer een beetje bij de mensen te komen.

 

Wat heb jij d’r op….?

Onlangs stond er een grote, donkere man druk gesticulerend naast de crosstrainer waar Teleton zijn kalorietjes weg probeerde te werken. Type Bing Cosby. Reuze innemend en vriendelijk maar we weten sinds kort dat je zelfs met zulke types een beetje moet oppassen. Vasthoudend was de man wel zodat er voor Teleton niets anders op zat dan de muziek even af te zetten en een tandje lager te lopen. Hij verontschuldigde zich en maakte het verplichte praatje. Over de work-out, het weer en deze keer wist hij Trump nog net te omzeilen…..

Amerikanen vragen alles. Hoeveel Teleton al is afgevallen, bijvoorbeeld. In dat geval heeft Teleton altijd een imponerend antwoord in gedachten: Over sixtysix pounds…! Dan zet je wel wat op de kaart. Wanneer ze naar zijn gewicht vragen, kan hij het niet over zijn hart verkrijgen om dat in pounds uit te drukken. Zeg nou zelf: met 202 pounds wil je jezelf toch juist niet op de kaart zetten. Dus kiest hij er voor om zijn gewicht gewoon in kilogrammen te noemen. Een Amerikaan heeft dan geen flauw idee waar je het over hebt, maar de meesten zijn toch te trots om dat toe te geven.

Anyway, Bill vroeg wat ik d’r op had. Teleton moest even goed prakkezeren waar het over ging. Bill tikte tegen zijn oor…. Ah…naar welke muziek hij luisterde! Bijna net zo’n intieme vraag als die over het gewicht. “Sixties….,” lachte Teleton besmuikt. Of we soms even konden ruilen, vroeg Bill en hij offreerde mij zijn aftandse telefoontje terwijl hij zijn oordopjes er uittrok. Teleton stribbelde nog even tegen. De tegenwoordige Walkman komt namelijk als één stukje techniek in je oor en kent dus geen losse oordopjes. Met frisse tegenzin wisselde hij toch van muziekdoosje. Met oordopjes….

Na Gloria Estefan houdt het bij Teleton wel zo’n beetje op, qua Latin Music. Maar hij kwam het half uurtje piano rifjes van de Buena Vista Social Club (of neefjes daarvan…) van Bill wel door.  Bill zelf ging op de crosstrainer naast hem helemaal los op de 20 minuten Stars on 45. So far so good, thumbs up en hij vertrok ook geen spier toen hij daarna achtereen-volgens de River Kwai March, Rosamunde en Kedengedeng om zijn oren kreeg. Wij sopten netjes het zweet uit elkanders oordopjes voor we ze weer uitwisselden. En Bill maakte Teleton het mooiste compliment wat je hem qua muziekkeuze kunt maken: They make really nice music for a workout in Danmark!

Op de loopband kondigde zich de volgende sportieveling aan voor een praatje pot. Het is maar een klein manneke met brede schouders en een vierkante kop. Een gestuukt type, zouden ze in Zeeland zeggen. Model Buurman Neuteboom. Voor wie er geen beeld meer bij heeft: Glimmende, onbetrouwbare kraaloogjes boven een vierkante kaak, een rooie neus en worstvingertje. Dus laten we hem maar gewoon Buurman noemen.

Op de fitness loopt hij rond met een bravoure alsof hij er de grote meneer is. Meestal is hij er al als Teleton de kleedkamer binnenkomt. Van zijn workout komt er in de regel niet veel terecht. De man doet er zeker een uur over om uit de kleedkamer te komen. Altijd sterke verhalen want hij is manager op het vliegveld. Ja, ja..zeggen ze bij ons in Roosendaal; endegij g’leuft da…!  Buurman is een beetje de Hyacinth Bouquet van de gym. Als hij er aan komt, zie je de zwaarste jongens vergeefs schijnbewegingen maken of wegduiken. Maar types als John zijn volhardend en dwingend, dus vroeg of laat moeten we er allemaal aan geloven.  En dan priemt Buurman met zijn worstvingertjes in de lucht om zijn gezemel over Donald Trump kracht bij te zetten. En zijn kraaloogjes kijken je strak aan want wee je gebeente als je het niet met hem eens bent…….

Teleton komt Buurman ook wel eens buiten de sportschool tegen. Met zijn vrouw. In de Dollartree winkel bijvoorbeeld. In de Bijbel staat dat je uws naastens  vrouw niet mag begeren maar er staat nergens dat je haar niet mag typeren. En Teleton typeert John’s vrouw als een kadee. Zo noemen  ze die types in Zeeland. Of voor de Rotterdammers onder ons: Kaat Mossel!  Als Kaat Mossel er bij is, tapt John uit een heel ander vaatje….

Teleton draaide hijgend en puffend  een calorietje of 800 per uur weg op de loopband toen  Buurman zich bij hem voegde. Na de gebruikelijke plichtplegingen over hoe wij ons vandaag voelden, viel hij met de deur in huis.  Zijn worstvingertjes klemden zich rond een armetierig telefoontje. Toch niet weer één die kwam vragen wat Teleton d’rop heeft?

In dit geval wilde Buurman echter even laten zien wat hij d’r zelf op had. Hij was naar een nieuwe club geweest, zo vertelde hij, trots als een aap met zeven snikkels. Zijn kraaloogjes glinsterden zo, dat het niet veel goeds beloofde maar Teleton stond op het verkeerde been en verwachtte een fitness club. Hij minderde wat vaart om de foto’s te bewonderen. De smartphone was niet zo groot maar op het scherm was duidelijk te zien hoe de worstvingertjes van Buurman zich in een rondborstige dame priemden. Zijn kraaloogjes waren ineens zo groot als theeschoteltjes. Dat de dame in kwestie er zo bevallig bij lachte, moet haast wel een kwestie van geld geweest zijn.

Zo passeerden een partij billen en borsten waar altoos een paar herkenbare  worstvingertjes op rustten, de revue.  Buurman mompelde nog iets van dat hij een zwak voor warm vrouwenvlees had. Met Kadee Kaat Mossel in gedachten, wist Teleton niks anders te zeggen dan dat het hem dan maar verstandig leek om Buurman maar niet thuis uit te nodigen…….

 

Gesprekken die je bijblijven……!

Het schemerde al toen we zaterdagavond thuiskwamen. Een man was het gras aan het maaien. Wij stapten uit en groetten beleefd. Het was buurman Allan van een paar huizen verderop en hij was wel in voor een praatje. Wij hadden hem al wel eens van een afstandje gezien, maar we waren nog niet properly introduced.

Met uitgestoken hand kwam hij op ons af. Een aardige, joviale Canadees. Nice to meet you Allan…! Er was gelijk veel te bespreken. Hij komt van het Noord-Oosten. Dat klinkt kouder dan het is want in zijn gedeelte van Nova Scotia hebben ze kennelijk een zeeklimaat zodat hun winters op die van ons in Holland lijken. Korte, grijze dagen, eindeloze regenbuien en soms een paar dagen glibberen. Wij weten er alles van, Allan!

Nee, dan de Floridiaanse winter! Staalblauwe luchten, kleine witte wolkjes, frisse maar prachtige dagen. Wat wel jammer is dat de muggen in dit klimaat zo goed gedijen. Teleton weet best dat die muggen bij zonsondergang op hongertocht gaan. Hij voelde ook wel wat aan zijn blote benen kriebelen, vooral ter hoogte van zijn enkels. Maar ja, je wil niet flauw doen dus kwebbelden we nog wat door. Over de koers van de dollar, de benzineprijzen, de drukte op de wegen. Het gekriebel werd met de minuut venijniger. Zowel Allan als Lidy gaven echter geen krimp. De muggen lieten hen links liggen, het was ze puur om hem te doen! Allan ging nog een stukje maaien en Teleton zocht zich schielijk  een veilig heenkomen. Nice meeting you, Allan……!

Bij binnenkomst greep Teleton onmiddellijk naar de tube met zalf maar het kwaad was al geschied. Zijn benen jeukten als een gek en dat was nog maar het begin…….In de loop van de zondag werden de vlekken roder, de enkels dikker en de jeuk ondraaglijker. Verder werd het lopen met het uur pijnlijker vanwege de afmeting van de enkels. We telden bij elkaar zeker 40 voltreffers en wat kleine rode schampschoten. Inmiddels was Teleton zich steeds beroerder gaan voelen en bij controle bleek dat hij  behoorlijk koorts had gekregen.

Op maandagmorgen kon hij niet meer op zijn benen staan. Van de koorts en van de pijn. Hij consulteerde de vrienden van de Menzis die het raadzaam achtten om er toch maar even een arts naar te laten kijken. Zo gezegd zo gedaan. Wij meldden ons om half tien bij de dokterspost en hadden geluk; de wachtkamer was leeg. Op de twee baliemedewerksters na. We kregen voor een kwartiertje formulieren mee en nadat die allemaal waren ingevuld en ondertekend, kwam er een I-pad ter tafel waarop het hele zaakje nog eens dubbel kon worden overgedaan. Het vergde wat concentratie om de formulieren in te vullen want er stonden twee televisies op twee verschillende zenders aan.

Na een poosje mocht Teleton met de assistente mee strompelen. Die vond dat ze hem goed te grazen hadden gehad….zoveel voltreffers zagen ze niet veel in de praktijk! Zij woog hem even, nam de temperatuur op en las de bloeddruk af. Vervolgens zette ze hem in een kamertje, in afwachting van de dokter. Dat was een man van weinig woorden. Een hevige reactie op talrijke insectenbeten, zo stelde hij vast. Daardoor heeft u een bacteriële ontsteking in beide benen met vochtophoping in de enkels. Een antibiotica kuurtje en een zalfje, lijkt u dat wat? Qua pijn had Teleton zelf nog even een amputatie voor willen stellen, maar…weg was de goede dokter al weer.

Na een poosje kwam de assistente terug met een pak papierwerk. Om mee naar huis te nemen. Wilt u de medicijnen gelijk meenemen of gaat u liever nog een uurtje bij de Walmart in de rij staan…Teleton koos eieren voor zijn geld. Hij kreeg nog wat adviezen om voorlopig maar even uit de zon te blijven, de benen rust te gunnen en om de dokter later in de week nog even naar de zaak te laten kijken…..Precies één uur later en een kleine 300 dollar armer stonden wij weer in de frisse Floridiaanse buitenlucht.

Altijd de enkels goed bedekt houden….

Na een dagje bedrust waren zwelling, koorts en pijn al flink afgenomen. En zo lang hij stil bleef liggen, gebeurde er niks. Maar owee als hij ging staan en het vocht hem in de voeten zakte….! Kortom, Teleton voelde aan het zitten dat liggen nog even beter voor hem was. En volgens de oude sanatoriumgedachte lig je nergens zo lekker als buiten, al kost het dan wat moeite om uit de hier altoos zo hinderlijk schijnende zon te blijven.

Er zijn gesprekken in je leven die je lang bijblijven. Teleton denkt dat zijn babbeltje met buurman Allan er daar één van is……

 

Weer eens wat anders…….

Waarschijnlijk heb ik u, gewaardeerd lezer van Teleton’s Berichten, al via Facebook “gehad” maar mocht dit niet zo zijn: Een ferme handdruk voor de mannen en drie dikke zoenen en een tik op de kont voor de dames vergezellen standaard de goede wensen voor Gezondheid en een Permanente Staat Van Welbevinden in het Nieuwe Jaar. Hopelijk wenst u dat Teleton ook.

Hoe dan ook: Dank u vriendelijk en vannutzellufde!

34 Berichten verschenen er slechts in 2015. Dat kon je natuurlijk met goed fatsoen geen Weekbericht meer noemen, vandaar dat de titel van de site halverwege het jaar gereduceerd is tot Teleton’s Berichten!

Meer dan 17.000 keer werd de site in het afgelopen jaar bezocht, waarvoor hartelijk dank! Teleton schrijft de Berichten eerst en vooral voor zijn eigen lol. Dat anderen, ondanks dat hij dikwijls te lui is om er een gezellig fotootje bij te plakken, daar ook nog eens plezier aan beleven, verhoogt de feestvreugde alleen maar aanzienlijk en het is meestal leuk om de reacties te lezen. En mocht er eens een reactie minder in de smaak vallen, dan mikt hij die er gewoon af. Het gaat hier per slot van rekening nergens over, toch? En als er gemopperd, gezeverd of gezanikt moet worden, dan is Teleton mans genoeg om dat zelf te doen!

In de loop der jaren heeft bloggen aan populariteit ingeboet. Teleton vergelijkt het maar met de in de jaren 60 zo populaire dia-avondjes in zijn familie. Wat een mooie dia’s kon die ome Cor maken met zijn Olympus Trip en wat goed dat Tante Lien voor die speciale verduisteringsgordijnen had gekozen! Na het derde vakantieverslag op rij van de Zwitserse Alpen met de bijbehorende dia’s van groene weides onder staalblauwe luchten en kleine witte wolkjes, hadden we er genoeg van en gingen we alleen nog maar naar familieleden die een super-8 camera hadden! Dat vonden we dan weer eens wat anders. Voor een tijdje…..!

Sinds een poosje schrijft Teleton eigenlijk nauwelijks meer over de belevenissen tijdens zijn verblijf in Florida. We leven hier immers net als thuis, alleen lopen we vanwege het mooie weer in de korte boks. Who cares..? Met verhalen over de kaboutertoiletjes kan hij natuurlijk ook niet blijven aankomen. Zelfs de Braziliaanse bruine benen, billen en borstjes die gedurende een bepaalde periode zo populair waren, gaan na verloop van tijd net zo tegenstaan als gifgroene Alpenweiden.

Af en toe krijgt Teleton heimwee naar zijn authentieke vakantieblogs. Waarin hij minutieus kond kon doen hoe laat hij wakker was geschrokken. En hoe laat hij dan in de Walmart/Publix/Target liep. Met foto’s natuurlijk. Van lekkere Klondike ijsjes die ze in Nederland niet hebben omdat je er veel te dik van wordt. Of hij voerde de spanning een beetje op door de managementcompany voor schimmige gebreken (zoals het ontbreken van een trekkoordje aan de schemerlamp) drie keer terug te laten komen…. Cliffhangers waren het!

Voor dit eerste Bericht van 2016 had Teleton weer eens zin in zo’n authentiek vakantieblog. Met een VIP-fotobijlage om er nog eens een extra beetje Fun in te persen! Hiervoor vindt de geïnteresseerde lezer onderaan dit Bericht een link naar een Sway. Een wat…? Een Sway!

Wat moeten we daar mee..? Nou gewoon, zie zelf maar! Omdat de foto’s er zo gemakkelijk in geplakt kunnen worden en ze (zelfs als ze maar matig van kwaliteit zijn omdat het Teleton geen reet uitmaakt hoe zijn witbalans er voor staat en hij maar een beetje voor de katzijnk*t loopt rond te knippen) veel beter uitkomen dan in WordPress. En omdat gemak de Telemens dient. En omdat het helemaal geen kwaad kan om het Nieuwe Jaar weer en met wat anders te beginnen!

U bent slechts één klik verwijderd van de VIP-bijlage van Teleton’s Bericht

Klik voor nog meer Fun op bovenstaande link

 

Time is money part 2

Waarin Teleton op een tijdrovende manier probeert de eindjes aan elkaar te knopen….

Op weg naar de Publix om bruiswater te kopen. Onderweg passeerden we de Target. Teleton behoort niet tot de doelgroep en met hem nog een heleboel andere mensen want anders zou het vast wel veul drukker in die winkel zijn. Het is er altijd parkeren voor de deur en bij de kassa ben je in de regel direct aan de beurt dus wat kon hem gebeuren? Gewoon even snel naar binnen piepen, kijken of er bruiswater in voorraad is maar eerst… kijken wat het kost…..! De bruiswaterdrinker in Florida is immers een stuk slechter af dan die in het vroede vaderland. Betaalt Teleton bij de Aldi in Nederland 75 eurocents voor drie liter prik in halve literflesjes, hier komt het spulletje in 2 literverpakking. De laatste halve liter is het water gewoon plat en dat kost dan nog een kwartje meer ook!

Teleton weet de weg niet zo goed bij de Target. Nieuwsgierig volgde hij de paden op zoek naar bruiswater. Geen kip in de zaak en een heerlijk soepel lopende kar, dus dat leek lekker op te schieten.

Bij de bakker vond Teleton overheerlijke verse kaneel/rozijnenbroodjes. Okay, ze kosten bij de Lidl al snel zestig eurocentjes per stuk minder dan hier, maar Teleton wilde wel eens voor één keertje de gebraden haan uithangen. Bovendien stond er een mevrouw begerig naar de laatste twee exemplaren te kijken, dus mikte hij ze snel in een papieren zakje.

In het pad met de muesli en de cornflakes vond Teleton zowaar nog een aantrekkelijke aanbieding. Een supergrote doos Kelloggs met extra granen en rozijnen voor slechts $2,50. Omdat die twee broodjes zo alleen in die supersoepel lopende maar super lege kar zo eenzaam lagen te wezen, mikte Teleton de doos er snel bij. Het bruiswater bleek hier duurder dan benzine; $1,75 voor een flesje van driekwart liter.

Naar de kassa dus met die twee boodschapjes. Er waren er wel een stuk of vier open en Teleton koos die waar het er op leek dat men aan het afrekenen was. De ninguna manera! De kassiere schakelde schielijk haar lampje uit en maakte een moedeloos gebaar dat ze even niet beschikbaar was. Logisch want wie stonden daar in de voering van hun broeken naar geld te zoeken? Esperanza, Miguel, José en Juan…. Esmeralda ontbrak maar Teleton had wel zo’n idee bij welke afdeling hij haar zou moeten zoeken…..

Gelukkig was er bij de volgende kassa ook geen zak te doen dus brak hij eindelijk het record afrekenen. Zonder eigenlijk goed te kijken, sleurde Teleton zijn creditcard door de gleuf en inderhaast betaalde hij $ 1.69 meer dan hij gebudgetteerd had. Het liep inmiddels tegen half vier dus de middag was toch al ver naar de vaantjes. Naar de klantenservice dus, waar slechts één customer voor hem iets te zeuren had. Teleton kreeg het Spaans benauwd omdat dit ook de voertaal bleek te zijn. Hij had geen idee waar het over ging, maar het ging er fel aan toe en het zag er niet naar uit dat het geschil snel uit de wereld zou zijn.

Toen de chef er bij moest komen, had de medewerkster wel even tijd om Teleton te helpen. Artikel in de originele staat, vrij van gebruikerssporen, kassabonnetje present, dus dat varkentje kon toch wel zo gewassen worden….. De ninguna manera! Op de Kellogs doos stonden vier barcodes. Nadat de medewerkster ze allemaal vier keer had ingescand, schudde ze nog steeds met haar hoofd…. Net toen Teleton voor wilde stellen om de hele transactie dan maar omgedaan te maken omdat hij voortaan maar lekkere kaneel/rozijnenkaloriebommen bij het ontbijt zou gaan eten in plaats van dat hamstervoer, klonk het verlossende piepje. Het apparaat spuugde een bonnetje uit waarop de Target plechtig beloofde om $1.69 terug te storten en Teleton verliet opgelucht en tevreden de winkel. Zonder bruiswater, dat dan weer wel….

Laatste stop: De Publix. Dachten hij …. Want neffen de Publix was een nieuwe winkel geopend. De 1, 2, 3 Dollarstore. Spreek uit: uno dos tres Dollarstore vanwege de doelgroep. Hier waren dezelfde artikelen te koop als bij de Dollarwinkel waar Teleton rond half drie nog $13.63 voor dertien artikelen had afgerekend. Alleen waren de prijzen hier dos of tres keer zo hoog geworden. Dezelfde fles wasmiddel ‘deed’ hier gewoon drie dollar…. ! En de hele familie Feliciano stond er zoals gewoonlijk weer in de rij bij de kassa te treuzelen alleen nu duurde het natuurlijk nog veel langer voor ze het verschuldigde bedrag bij elkaar gesprokkeld hadden. Teleton kocht er dus maar niks…hij is toch niet gek!

Bij buurman Publix werd net het huismerk Sprudelwasser bijgevuld. De flessen van 2 liter waren zelfs nog één cent voordeliger dan bij huisleverancier Walmart. Mede hierdoor, maar ook om te voorkomen dat hij over twee dagen weer half Kissimmee af zou moeten struinen op zoek naar een voordelige fles bruiswater, kocht hij de hele voorraad in één keer op en keerde hij rond een uur of half vijf en vijfendertig dollar lichter dan gepland, terug naar huis.

En zo blijkt maar dat Teleton het er hier maar druk mee heeft. Wil hij een beetje rond kunnen komen dan gaat daar best wel wat tijd en energie in zitten. In Zeeland zeggen ze niet voor niets: “De straatstenen vragen geld….”  Teleton klaagt niet maar het gaat hier met de huidige koers van de euro harder dan hij voorheen gewend was. Wat hem deed denken aan de vraag die een oude Haagsche grapjas eens in een koffietent aan hem stelde: “Wat is de overeenkomst tussen geld en zaad….?” Het antwoord luidde: “Het vliegt je zak uit..!”

 

 

Time is money part 1

Lezers van dit Bericht verkeren in de vaste veronderstelling dat Teleton zwemt in het geld en dat hij tijd zat heeft om dat allemaal op te maken. Het liefst laat hij dat zo maar helaas…niets is minder waar. Hij doet zijn uiterste best om de eindjes aan elkaar te knopen en daar gaat nog behoorlijk wat tijd in zitten….

Na een ochtendje fitness en een uurtje dobberen in de private pool hadden wij na de lunch nog een klein klusje te doen. We schatten er een klein uurtje mee bezig te zijn. Op het heetst van de dag, zo zal de argeloze lezer zich afvragen. Ja, op het heetst van de dag want dan schroeien we hier toch van het pooldeck en dan zijn de winkels heerlijk koel omdat de airco loeit.

De eerste missie mislukte jammerlijk: Het bruiswater is bij de Walmart al dagen uitverkocht en ook vandaag was het schap leeg. eleton besloot later nog even bij de Publix te stoppen om te zien of hij daar kon slagen. Maar eerst ging het naar de Dollarwinkel. Teleton had daar  de verkeerde batterijtjes gekocht dus die ging hij even ruilen. Een snelle transactie met gesloten beurs, zou je zeggen. Daar kan geen mens zich een buil aan vallen. Hij meldde zich, volgens de voorschriften bij de kassa van de Dollarwinkel. Daar is het altijd een chaos. Vooral het Spaanstalige publiek schijnt er op het moment suprême  acuut chronisch geldtekort te krijgen. De lopende transactie ging over een partijtje diepgevroren levensmiddelen en de rekening viel tot stomme verbazing van Moeder Esperanza hoger uit dan verwacht.

Vader Miguel schoot te hulp. Zijn creditcards mochten niet baten want die bleken alle vijf tot zijn grote schrik niet meer gedekt. Gelukkig gaat de rest van zo’n familie ook altijd mee om boodschappen te doen zodat het verschuldigde bedrag uiteindelijk wel uit de krochten van de verschillende beursjes, zakken en tasjes getoverd wordt, maar de kassière moet alle zeilen bij zetten om het overzicht te houden. Want zo’n familie meldt zich natuurlijk niet en bloc bij de kassa. José moest bij de feestartikelen vandaan gehaald worden, Juan stond nog bij de diepvries. Dolores vermaakte zich bij de feestartikelen en nadat Esmeralda zich ten lange leste van de hygiënische damesartikelen had losgerukt en er zich uiteindelijk toch een hoopje papier- en muntgeld had gevormd, kon de transactie worden afgehandeld.

Nog net voor de volgende familie Feliciano wilde afrekenen, vroeg Teleton even de aandacht van de kassière. Artikel in de originele, vrij van gebruikerssporen, kassabonnetje present! Lidy stond al aan de andere kant met de juiste batterijtjes in de aanslag, dus dat varkentje kon toch wel zo gewassen worden….. De ninguna manera!

De kassière keek Teleton aan alsof hij haar zojuist een oneerbaar voorstel had gedaan. Ruilen….? Voor die lousy one dollar…? Net toen Teleton haar uit wilde leggen dat het dan wel slechts om één dollar ging maar dat dat voor onze begrippen wel één hele dure dollar was, haalde ze heur schouders op. De verkeerde batterijtjes werden met het bonnetje ingenomen en ze verdwenen ogenblikkelijk in de enorme puinhoop die zich gemeenlijk bij het afrekenpunt bevindt. Teleton kreeg instructies om zelf de nieuwe batterijtjes uit het vak te halen en achteraan in de rij Hispanic wanbetalers aan te sluiten.

Het vervelende van de Dollarwinkel is dat je er eigenlijk niet doorheen kunt lopen zonder iets van je gading te vinden. Zo liepen we pardoes tegen een aanbieding van een heerlijke kruidenmix voor een bonenschotel aan. Twee zakjes voor één dollar en…(nog belangrijker) maar 30 calorieën! En passant scoorde Lidy een zakje van die heerlijke butterscotch bonbons en omdat we er nu toch waren, besloten we gelijk maar even de voorraad was- en schoonmaakmiddelen aan te vullen.

Vanwege de batterijtjes die omgeruild dienden te worden, sloten wij verplicht aan bij de kassa met de langste rij. Wat er nu zo moeilijk aan het afreken van artikelen die allemaal één dollar kosten, kan wezen begrijpen wij natuurlijk niet maar het duurde en het duurde. Toen Teleton uiteindelijk zijn 13 boodschappen op de band had uitgestald, was hij vastbesloten het record afrekenen bij de Dollarwinkel te breken. Met één ferme haal zou hij zijn gedekte creditcard door het apparaat sleuren…..Maar het veertiende artikel gooide roet in het eten. Door de lastige en weinig voorkomende retourprocedure duurde het toch nog een stief kwartierke voor Teleton met zijn batterijen, butterscotchsnoepjes en bruine bonenmix de Dollarwinkel verliet.Toen hij op zijn horloge keek, bleek het inmiddels al tegen drieën te lopen…..

Door tijdnood lukt het helaas niet om alle wetenswaardigheden rondom het Thema Time is money in één editie tot de lezer te laten komen. Hoe het Teleton die middag verder is vergaan, leest u daarom in een volgend Bericht.

 

 

 

 

 

Volgend jaar meer vuurwerk!

Verwacht geen vuurwerk uit Florida! Het is hier een heerlijke dooie boel al heeft Teleton zijn handen vol aan de restauratiewerkzaamheden van zijn Fakebookaccount. Toen hij verstoken leek te blijven van de kerstwensen, foto’s van kerstmutsen/kerstpoezen/kerstsokken/ kerstmaaltijden/kersttoetjes leek hem de timing om even digiloos door het leven te gaan, nog niet zo slecht. Maar toen de berichten over het uitstel van betaling van V&D hem bereikten, miste hij toch de mogelijkheid om al die hardwerkende en superteleurgestelde collega’s even een hart onder de riem te steken. Dus heeft hij onder de naam Telemann (by Teleton) de Facebookdraad weer opgepakt. Langzaam maar zeker sprokkelt hij al zijn oude Facebookvriendjes weer bij elkaar al moet hem van het hart dat hij daar, gezien zijn jarenlange haat/liefde verhouding met het Facebookfenomeen, ook weer niet al te veel tijd en energie insteekt. Maar wie aan komt waaien is weer van harte welkom!  Want wat blijkt? Het leven is een fucking feest, zelfs met Facebook…….

Voor wat V&D betreft: Samen ligt er hier toch voor een dikke zestig jaar aan hardwerkende V&D’ ers aan de pool en het doet je toch wat als je hoort dat het doek daar dreigt te vallen. Het bedrijf was natuurlijk al jaren in verregaande staat van ontbinding. Teleton is nog steeds dankbaar dat hij er met de eerste grote reorganisatie (sorry Herstructurering…) in de tachtiger jaren  na zo’n 20 jaar trouwe dienstmet zo’n genereuze oprotpremie moest vertrekken dat hij er nu nog bij ieder rondje dat hij in de Lazy River maakt, een big smile van op zijn gezicht krijgt. Verder denkt hij vooral met veel plezier terug aan de goede jaren die hij er heeft beleefd en de uitstekende opleiding die hij er heeft genoten en hij kan de collega’s die nu hun baan dreigen te verliezen, alleen maar troosten door te vertellen met hoeveel plezier hij nog bij andere bedrijven gewerkt heeft.

De Lange Boks….!

Met temperaturen die de dertig graden nog regelmatig aantikken en staalblauwe luchten met kleine witte wolkjes zit de stemming er in huize Teleton natuurlijk lekker in. En zelfs toen hij voor de Kerstshow in SeaWorld in de avonduurtjes voor de zekerheid even de lange broek aan heeft geschoten omdat de ze een kille wind uit het Noordoosten hadden voorspeld, bleef zijn humeur opperbest. Ook andere ongemakjes, zoals de eindeloze files die zich hier in de weken rond kerst vormen, neemt hij voor lief. Duizenden winkelwagens staan er het hele jaar door ongebruikt bij de Walmart op de hoek maar toen Teleton zich er deze week net voor Kerst nog even voor een vergeten boodschapje meldde, waren ze allemaal in gebruik. Maar je hoort hem niet mopperen…..

Met het oog op het naderende nieuwe jaar is Huize Teleton al weer druk in de weer met de volgende overwintering. Onze Landlord wordt een dagje ouder en dat betekent volkomen terecht dat hij zelf nog vaker en langer op zijn buitenverblijf in de Country Creek Estates wil verblijven. De vraag is dan natuurlijk wel Wat doen we dan met Teleton met de Kerst..?

Na wat passen en meten zijn we tot de slotsom gekomen dat wij, willen we hier een langere periode verblijven, moeten verkassen. Met hulp van  Floridavakantievriendin Sonja kwam Teleton in contact met Willi uit Schotland die de villa op nummer 112 uitbaat. Met hem hebben we een fijne deal gemaakt  en zo komt het dat Teleton in 2016 weer eens volop in de vaderlandsche vuurwerkfrontlinie komt te liggen en dat hij met Lidy  op 2 januari 2017 naar Florida vertrekt om pas na dat de zomertijd weer is ingegaan, terug te keren. Als dat geen fijne vooruitzichten zijn, dan weet ik het ook niet meer!

Verwacht verder vooral geen vuurwerk uit Florida. We knallen hier niet echt maar kabbelen wat in de Lazy River en knabbelen van het voortreffelijke Kerstdiner dat Sonja en Ray ons bereidden. We shoppen, soppen en moppen dat het een lieve lust is en we wachten geduldig aan de rand van de pool tot de tsunami hinderlijke toeristen die de streek hier overspoelt, weer is opgemieterd. Nog een dikke week en dan keert de rust hier weder zodat we met een gerust hart eens een dagje naar een themapark kunnen. Zo kijken wij erg uit naar het concert van De Erven Nelson… 

Tot die tijd verkneukelen wij ons hier met de weerberichten uit het warme vaderland, maar wij nemen onze nieuwjaarsduik voor de zekerheid toch maar in Aquatica! Wij wensen de lezers van dit Bericht een zalig uiteinde maar hopen natuurlijk dat ze deze wens niet al te letterlijk opnemen. Graag tot volgend jaar!

Dat zit wel goed hier met die Nieuwjaarsduik!

 

Fakebook op aarde en in de mensen een welbehagen…..

Bij het autoverhuurbedrijf knipperde onze naam al boven een spierwitte Toyauto Camry.Wat een welgemeend warm welkom. Teleton kent het klappen van de zweep bij Hertz inmiddels en keek voor de zekerheid nog even in de rij waaruit Goldmembers (jawel..!!!) zelf hun merk, type en model uit mogen zoeken. Wellicht vond hij iets dat nog beter bij zijn Executive Status en Excellent Taste zou passen. De witte midsize Compass Jeepjes vielen natuurlijk af, net als de witte afgeragde Toyauto RAV4. Dan maar eens die chique antraciet grijze Ford Fusion van binnen bekeken. Nog volledig vrij van vreemde vlekken, 6 miles op de teller, een Sirius Muziekdoos aan boord en voor noodgevallen een Bluetooth- en een USB aansluiting zodat we in ieder geval niet zelf de hele reis met de verplichte Kerstliedjes op alle zenders mee hoeven zingen. Teleton was geweldig in zijn nopjes met dit fantastische begin van de vakantie

Vanwege de voordelige vliegtickets die met een paar hotelovernachtingen gepaard gingen, spoedden wij ons naar het Extended Stay America Hotel op Lake Buena Vista. En wat een geweldige ontvangst werd ons hier ook weer bereid. De medewerkers bogen als knipmessen, een fantastisch vrolijk en vriendelijk meisje liep met ons mee om ons twee kamers te laten zien. Onze gasten vinden het fijn als ze zelf kunnen kiezen, zo vertelde ze. De eerste kamer op de parterre was brandschoon, had een geweldig uitzicht op het terras en het verwarmde zwembad met jacuzzi, een strak opgemaakt Kingsize bed, een volledig ingerichte keuken en een riante badkamer met de zachtste badlakens die Teleton ooit had gevoeld. Wij besloten deze dus maar te houden voor de komende dagen.

Na een verkwikkende nachtrust tussen lakens van het soepelste linnen, begaven wij ons naar het copuleuze ontbijtbuffet. Wafels, bagels, verschillende soorten kaas, koffie, chocolademelk, vers aangelengde jus, fruit, yoghurt, muesli..het was te veel om op te eten. Daarom propten sommige gasten ook nog maar voor een midweekje proviand in de broekzakken……

Na drie dagen luxe en verwennerij vertrokken we naar de Country Creek waar de Landlord en zijn vrouw druk bezig waren om hun biezen te pakken om plaats te maken voor ons verblijf van maar liefst zes en een halve week. En wat zullen we het hier weer heerlijk en fantastisch hebben! De watertemperatuur in de pool was nog altijd een graadje of 25 dus dat werd gelijk al dobberen! Mensen, mensen wat hebben we het goed! En dan hebben we het nog niet over de heerlijke etentjes met extra grote toetjes waar we ons aan te buiten zijn gegaan, de fantastische avonturen die we in de rustige themaparken hebben beleefd en de feestelijk ontvangst die Teleton bij terugkeer in ‘zijn’ sportschool ten deel is gevallen!

Wat een blijdschap en welk een geluk valt ons toch weer ten deel. En dan is het nog geen eens Kerstmis!

De geoefende lezer is waarschijnlijk inmiddels al drie keer van zijn stoel geflikkerd. Wat is dit nu weer voor een Bericht? Waar komt die opgeblazen Fakebooktaal ineens vandaan…? Is er dan helemaal niks om over te mopperen? Zeker wel! Bij Hertz probeerden ze ons eerst een krakkemikkige, afgeragde witte Camry in de maag te splitsen. In het hotel verstopten ze ons aanvankelijk in de afschuwelijkste kamer die ze hadden en het ontbijt was natuurlijk helemaal niet copieus laat staan copuleus. En op onze eerstedebeste avondwandeling in Disney Springs regenden we zeiknat omdat we er zonder plu en poncho naar toe waren gegaan. De tarieven voor de sportschool bleken plotseling bijna de helft hoger te liggen, water van 25 graden is eigenlijk best een aanslag op de toch al zo zwaar getroffen edele delen, het toetje bestond uit een droge blueberry muffin en zo kunnen we nog wel even doorgaan…

Maar Teleton weet natuurlijk als geen ander dat er geen markt  is voor slecht nieuws. Het moet vooral vrolijk zijn. En feestelijk, overdadig, jubelend bijna…Vandaar!

Hij wilde het dus heus wel proberen, maar hij kan het gewoon niet. Fakebook met het bijbehorende taalgebruik en Teleton, dat is eigenlijk  nooit een gelukkige combinatie geweest. Hij is er te direct voor. En te rechtlijnig. Hij neemt alles veel te serieus en te letterlijk op. Wanneer iemand bijvoorbeeld beweert dat hij een Voiture Exclusive heeft, dan moet het wat Teleton betreft ook echt iets bijzonders zijn. En als dan blijkt dat Voiture Exclusive Fakebooktaal is voor een Tweedehands Fransje in een incourante kleur die de Garagiste aan de pierres de la rue niet kwijt kon, voelt Teleton dat gewoon niet goed aan. Zelfs niet als tout Fakebook zijn bewondering voor de nieuwe aankoop uit! En daar komen irritaties van.

Het wonderlijke is dat, wie je ook in het normale leven over Fakebook spreekt,  vrijwel niemand  een woord van wat er allemaal wordt beweerd, blijkt te geloven. Zoveel geluk kan een mens niet hebben, zoveel drank kan niemand verstouwen, zoveel ijs knaagt toch niemand weg, zo’n grote kerstboom past helemaal niet in de kamer en zo ver kan geen normaal mens pissen. Maar we lezen het allemaal, ergeren ons regelmatig groen en geel en laten ondertussen geen kans voorbij gaan om al die berichten nog te liken ook….

En daarom is het misschien maar goed dat het de heer Fuckerberg himself deze week heeft behaagd om Teleton van zijn gezellige Fakebook te bannen. Hij mag er pas weer op als hij kan aantonen dat hij werkelijk Teleton is. Want eerlijkheid is een groot goed op Fakebook. Fakebookvrienden moeten er namelijk van op aan kunnen dat de waarheid gesproken wordt. Geen dubbele bodems en geen trucs bij vriendje Fuckerberg. Een Fakebookvriend moet je blindelings kunnen vertrouwen!

We leven hier in Florida eigenlijk net als thuis maar dan Met Mooi Weer en Met Zonder Fakebook! Het is wel vreemd, maar op den duur zal het wel wennen. Zo vlak voor de Kerstdagen heerst er in ieder geval wel een weldadige rust in Huize Teleton.  Geen foto’s meer van vreemde poezen van nog vreemdere vrouwen. Geen spectaculaire afbeeldingen meer van ochtend- of avondluchten. Geen gezeur over de de top 2000 en al helemaal niet over Serious Request. En wat blijkt? Het leven blijft gewoon een fucking feest, zelfs zonder Fakebook!

En het gebeurde in die dagen dat wij alle lezers van dit Bericht vanuit ons fantastisch fijne, vuurwerkvrije, vrolijke vakantieverblijf in het verre Florida niet alleen wat zij ons wensen wensen, maar ook nog eens Fijne Feesten, Geluk, Gezelligheid en  bovenal Gezondheid. En voor hen die daar behoefte aan hebben, hopen we op een Volle Tijdlijn die barst van de Tags en Likjes.

De groetjes, van Lidy & Ton
Kerstmis 2015: Facebook op aarde en in de mensen een welbehagen….

I’m a snow man…..

Waar zijn we nu weer terecht gekomen?

Ain’t nothing like the real thing…..

Weer eens wat anders…..

Het went nooit….

Hier zijn de kerstbomen zo groot dat ze echt niet op een foto passen

I’m a soul man

…….bak uw oma in de Croma….